O ronsel do meu barco

PARA NON RENDIRSE

2009-05-23T12:49:00.006+02:00

Porque de cando en vez necesitamos escoitar palabras coma estas e porque non quería que Benedetti pasase desapercibido por este océano cando somos tantos os que paseamos polas súas palabras. Así que a vivir a vida e a aceptar o reto porque cada día é un comezo novo.

No te rindas, aún estás a tiempo
De alcanzar y comenzar de nuevo,
Aceptar tus sombras,
Enterrar tus miedos,
Liberar el lastre,
Retomar el vuelo.

No te rindas que la vida es eso,
Continuar el viaje,
Perseguir tus sueños,
Destrabar el tiempo,
Correr los escombros,
Y destapar el cielo.

No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se esconda,
Y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma
Aún hay vida en tus sueños.

Porque la vida es tuya y tuyo también el deseo
Porque lo has querido y porque te quiero
Porque existe el vino y el amor, es cierto.
Porque no hay heridas que no cure el tiempo.

Abrir las puertas,
Quitar los cerrojos,
Abandonar las murallas que te protegieron,
Vivir la vida y aceptar el reto,
Recuperar la risa,
Ensayar un canto,
Bajar la guardia y extender las manos
Desplegar las alas
E intentar de nuevo,
Celebrar la vida y retomar los cielos.

No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se ponga y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma,
Aún hay vida en tus sueños
Porque cada día es un comienzo nuevo,
Porque esta es la hora y el mejor momento.
Porque no estás solo, porque yo te quiero.

Mario Benedetti (No te rindas)

O AUTOR DAS FOTOS QUE BUSCAN "FERIR" AO ESPECTADOR

2009-01-14T18:13:00.005+01:00

Gañou os premios World Press Photo e Pictures of the Year no 2007 polas imaxes que inmortalizou nos centros de saúde mental da rexión dos Grandes Lagos. Para el a fotografía é un xeito de estar alí onde é necesario que o espectador sexa consciente do que está a pasar. O seu espírito aventureiro busca a atención a moitos dos lugares e feitos olvidados, por exemplo, o conflicto armado da República do Congo.

O nome de José Cendón é un dos máis citados estes días nos medios de comunicación polo seu secuestro de 39 días en Somalia. Lástima como di el, que gañe a fama por este feito. Agora moitos de nós poñémoslle cara ao autor das fotos de rostros arrepiantes naquel psiquiátrico de Burundi. Él é un exemplo dos freelance que amosa as realidades agochadas, si, ésas que firen e que á vez nos berran para que abramos os ollos.

Hoxe vin a Cendón pola rúa e sentín a necesidade de pararme detidamente a pensar no rebumbio mediático que o envolveu estes días. Supoño que será moi estrano que "de repente" os ollos dos viandantes que se cruzan con el se deteñan no seu rostro porque o recoñecen (eu fun unha deles). Espero que a partir de agora sexan tamén eses ollos os que vexan máis alá das imaxes deste fotógrafo e xornalista galego.

P.D. A foto desta entrada pertence a serie de José Cendón gañadora do World Press Photo.

HAI SOÑOS...QUE NON TEÑEN PREZO

2008-11-26T12:12:00.002+01:00

Soñar é libre e ás veces axúdanos a escapar. Hai soños infinitos e tamén peculiares, soños que se cumpren e outros que son unha ilusión contínua. Recordo aquela frase que Anxos Sumai recolleu nun dos relatos do seu libro Melodía de días usados: A vida é unha loita contínua por soñar. Anque, tamén hai soños polos que hai que esperar e que se cumpren unha vez que un xa non está.

É o caso do pianista polaco, André Tchaikowsky, que en 1982, no seu leito de morte, pediu que o seu cráneo fose utilizado para interpretar Hamlet, de Shakespeare. Para facer realidade o seu desexo, Tchaikowsky doou o seu cráneo á Royal Shakespeare Company, que o conservou entre outros atrezos.

Vinteséis anos despois da súa morte, o seu soño cúmprese, pois por primeira vez, o seu cráneo foi utilizado polo actor británico David Tennant nunha produción en Stratford-upon-Avon, a cidade natal de Shakespeare.

Hai soños inimaxinables para todos agás para aquel que o desexa.

DE REGRESO AO OCÉANO VIRTUAL

2008-11-20T12:46:00.002+01:00

É certo que tiña isto abandonado, pero hoxe é ese día no que decidín retomalo e non sei por canto tempo. O certo é que botaba un pouco de menos flotar nestas ondas e tras dous meses de total ausencia aquí estou no meu segundo día de vacacións indefinidas en Santiago de Compostela, querendo recuperar as travesías perdidas.

Pasaron moitas cousas dende setembro, entre elas que EEUU ten a Barack Obama de novo presidente, polo que tentarei deixar algunha liña opor aquí máis frecuentemente para que non pase o mundo por diante dos meus ollos sen ser comentado.

MY PLACE IN LONDON

2008-09-07T13:52:00.006+02:00

Quen me ía dicir a min, que mentres andabamos un chisco perdidos polo barrio de Nothin Hill ademais de atopar a famosa porta azul, que xa non é azul, ía atopar un recunchiño co meu nome.

Curious, but I was there , lost "in my place". Porque... hai moitas formas de sentirse perdida/o. Ese día era unha forma, estes días a sensación de desorientación é distinta. Aí vai iso.

In my place, in my place
Were lines that I couldn't change
I was lost, oh yeah

(COLDPLAY)

AO REGRESO DE OXFORD... A FOTO PROMETIDA

2008-08-25T18:10:00.003+02:00

Despois de desfacer e facer maletas, de descargalas fotos e de... máis ou menos instalarme. Aquí deixo unha imaxe para o legado de Seixebra hahaha. Foi o venres 8 de agosto. A miña primeira semana en Oxford e xa dando unha clase en inglés sobre baile galego. O día antes paseimo descargando as cancións que Angel e Rosi me enviaran ao mail e preparando as instruccións en inglés (forwards-backwards ou o que é o mesmo adiante-atrás). Grazas á súa axuda, xente de Omán, Palestina, Turquía, Nova Zelanda e Reino Unido puido escoitar música galega e máis concretamente...algunhas das voces de Seixebra.

Grazas Rosi, grazas Ángel porque de non ser polos envíos da música... a ver como bailabamos a muiñeira de Laracha.

P.D. Na imaxe só se ve a metade da xente que estaba intentando collelos pasos.

Un saúdo

GALICIAN DANCING LESSONS IN OXFORD

2008-08-08T15:01:00.004+02:00

Si, asi como sona: clases de baile galego en Oxford. Ese foi o meu reto de hoxe, ensinar en ingles baile galego. A verdade e que foi toda unha experiencia, na que sudei mais falando ingles que bailando, pero foi moi gracioso ensinar pezas tradicionais a xente de Oman, Turquia, Palestina e de UK. Confeso que anque tinha vergonha a expresarme en ingles, sentin satisfaccion de poder mostrar algo da nosa cultura por estas terras. Intercambiar conhecementos doutras culturas e paises e o que de momento esta a marcar a minha estancia aqui.

Este e o meu quinto dia en Oxford. Foi unha manha bonita e peculiar.

DÍA DE CHAMADAS E SMS

2008-07-08T21:06:00.002+02:00

Hoxe foi un día deses nos que o móbil non deixou de soar entre chamadas e mensaxes. O día dos 23. Grazas a tod@s @s que me felicitastes, porque xente coma vós forma boa parte deste ronsel.

ANXOS SUMAI E O BLANCO TORRES

2008-06-25T20:48:00.003+02:00

O sábado 28 ás 21 horas Anxos Sumai recollerá en Cuntis o premio Blanco Torres de xornalismo. Será no cento cultural José Radío.

A escritora de Catoira obtivo este premio de xornalismo pola serie de artículos coñecidos co título Somos perigosamente normais, que foron emitidos na sección semanal que a autora tiña no Diario Cultural da Radio Galega durante o ano 2006.

E...despois dun ano volvo darche a noraboa Anxos!! Primeiro cando se fallou o premio e agora porque vas a recollelo.

EN BRANCO

2008-06-24T20:02:00.002+02:00

Dende que cheguei a Compostela apenas escribín. Levo aquí un mes e a verdade é que nin me sentei ante a pantalla en branco para teclear. É coma se estivese desganada e sen saber que dicir, pero...sinceiramente, non quero que iso me pase. Estou coma en branco, coma se a miña paleta se quedase sen cores coas que seguir pintando. Non quero atraparme, quero seguir escribindo, anque...hai días nos que a cor branca do cansazo e a desgana enchería algunhas páxinas. Non quero encerrarme nun único entorno porque sei que hai máis.

Desculpade esta reflexión que creo que só eu podo entender. É coma unha advertencia a min mesma.

Para vós... unha frase coa que me quedei o sábado durante o concerto do día da música no Multiusos do Sar.

Vivir es aprender a ver en la oscuridad. Ver en la oscuridad. Deluxe

2008-05-15T15:33:00.001+02:00

Luns...camiño de regreso a Compostela. Nova etapa e máis ronsel na cidade das estrelas e da pedra.

UN PENSAMENTO PARA MAIO DO 68

2008-05-08T20:57:00.002+02:00

Prohibido prohibir

Sexamos realistas, exixamos (Fagamos) o imposible

Baixo os adoquíns, a praia

Son tan só algunhas das expresións que daquela se escoitaban e que corenta anos despois volven pronunciarse para recordar o que foi aquel maio do 68. Moitos non estabamos para velo, pero hai moitas testemuñas para contalo.

Aquela gran protesta que non chegou a revolución deixou unha gran pegada e como se adoita dicir...marcou un antes e dun despois.

CONTA ATRÁS PARA BOB DYLAN

2008-04-28T21:05:00.003+02:00

Sería agora un momento axeitado para subir o Blowin´in the wind, pero xa o fixen e basta con recordar... the answer my friend/is blowin' in the wind. Bonita frase para buscar respostas e atopalas.
Bob Dylan estará no IFEVI de Vigo o 27 de xuño. O concerto está previsto para as 21:30 e dende o venres 25, as entradas xa están á venda. O primeiro día vendéronse máis de mil.

Agora é o momento de empezar a conta atrás para que Vigo sinta as pegadas desta lenda da música, máis que nada porque sempre hai un momento no que todos queremos ser Forever young. Ese día seguro que o cantaremos en alto para que se nos escoite.

May your heart always be joyful
May your song always be sung,
May you stay forever young

TONGUE TWISTERS

2008-04-17T21:19:00.002+02:00

Para que enrededes coa língua a riades moito, decidín deixar por aquí algún trabalinguas en inglés.

She sells sea shells in the seashore (repetide polo menos tres veces jaja)

Red lorry, Yellow lorry (8 veces)

A noise annoys an oyster but a noisy noise annoys an oyster more (4 veces)

O mellor é escoitalos en boca dos demais e chegan a ser pegadizos ou iso me sucedeu a min e ao resto dos que fixemos o curso de inglés. Non parabamos de repetilos.

UNHA SEMANA INTENSA

2008-04-13T23:40:00.002+02:00

Así foron estos días de curso de inglés da UIMP eo MEC. Mereceron a pena, sempre está ben aproveitar as becas do Estado. En so 5 días sentinme nun lugar diferente e iso que nin tan sequera atravesei a fronteira galega. Era coma estar nun reality de inglés. Clases de 9 da mañán as 6 da tarde nas que había que comunicar en inglés, un xeito ameno e diferente de aprender, anque ás veces... algo repetitivo, pero aí estaba a clave para conseguir a fluidez na fala. Estiven a piques de soñar con preguntas do tipo... How long does it take you to clean your glasses? Ás veces resoaban na miña cabeza por repetilas tanto na clase.

O mellor foi coñecer xente nova e desconectar do que se fai normalmente. Durante 6 días cambiei Vigo por Coruña e anque...foi unha semana chea de chuvia, a experiencia é recomendable.

Mañá volta ás prácticas na consultora de comunicación e... a seguir co método Vaugham, que falta me fai.

Bicos a tod@sss.

DOR DE MOA

2008-04-03T00:33:00.004+02:00

Esta semana incorporeime ás prácticas tamén de tarde, de aí que dedique menos tempo a escribir aquí. Iso entre outras cousas, porque ata onte non dispoñía de conexión a internet.

Estes días o que me marca é a dor de moa do xuízo, a verdade é que me doe toda a boquiñaaa e xuntóuseme cunha xenxivite, as miñas enxivas están moi sensibles.

Eu sempre tratei de coidar a miña dentadura o mellor posible, pero vexo que non é suficiente con lavar os dentes 3 ou 4 veces ao día e vixiar a carie. Recoméndovos tamén usar un colutorio.

Isto non é máis que un conselliño, unha excusa para volver teclear un pouco e facer algo máis longo este ronsel. Espero que haxa excusas mellores.

FRASE DO DÍA

2008-03-13T19:16:00.004+01:00

In order to be able to find her, I first had to find myself

Esta é unha das frases que lin hoxe e que me apeteceu recoller. Pertence a The Zahir, de Paulo Coelho. É o libro que estou lendo para as miñas reading lessons. A verdade é que me está gustando, entre outras cousas porque unha das personaxes protagonistas é xornalista e porque de repente desaparece. A raíz da súa ausencia o seu home empeza a repasar a súa vida en parella, cómo vivían, cómo se coñeceron...

UNHA FIN DE SEMANA COMPLETIÑA

2008-03-10T19:24:00.002+01:00

Eleccións seguro que é a palabra máis repetida desta fin de semana e se non o verbo elexir. Non só polas votacións para escoller presidente do goberno, senon tamén polas de candidato a Eurovisión. Menuda mestura!

Despois de tantos días de precampaña e campaña de Rajoy e Zapatero para chegar ao poder e de escoitar o Chiqui Chiqui do Chikilicuatre en cada sitio canto hai, as decisións están tomadas. Zapatero e Chikilicuatre.
Falo disto porque me fixo gracia algo que escribiu Gonzo o de CQC. Dicía algo asi como "La España del chiqui chiqui vota a Zapatero", non me lembro das palabras exactas e agora non as atopo.

A fin de semana tampouco se librou do terrorismo e o sangue dun ex concelleiro socialista tinxiu estes comicios. En pouco tempo moitas cousas.

Hoxe para min día de asimilar, de resaca electoral e de cansazo. Día de poucas palabras.

Bicoss

DÍAS DE ADAPTACIÓN E POUCAS PALABRAS

2008-03-05T17:53:00.003+01:00

Esta semana teño isto un pouco abandonado, pero é que aínda estou coa cabeza entre Salamanca e Vigo. De aí que non teña tempo para escribir, entre que me estou afacendo a estar aquí e unha cousa e outra...pouco ronsel. Estou dando os primeiros pasos por aquí.

Conto con que en breve as conversas escritas volvan.

NEXT STOP: VIGO

2008-02-27T10:56:00.003+01:00

Velaquí o meu novo destino, a nova travesía deste ronsel. Pensei volver a Compostela, pero ao final as circunstancias fixeron que tivese que ser Vigo. Luns empeza unha nova etapa de prácticas, distintas ás que levo feito.

2008-02-20T20:38:00.002+01:00

Hoxe estou cansa e con gana de pousar os pés na terra. Síntome algo lost e noto como o tempo e as circunstancias distancian ás persoas.
Mentrestanto as eleccións á volta da esquina. Dame a sensación de que levamos en campaña electoral moitos días e aínda está a piques de empezar.
Necesito unha canción, ¿apetécevos? Tócalle a Silvia Penide que estará mañán en Pontevedra e o 28 na Coruña. Reventaba.

DESPEDIDA EN PALABRAS

2008-02-18T13:00:00.007+01:00

Esto no es más que un pequeño recordatorio de mi paso por Salamanca. No podía prescindir de él porque es una etapa más, otro tramo de la estela (ronsel) de este barco.

Además, estos cuatro meses han sido muy fructíferos para este blog. He escrito en él más de lo que imaginaba, de ahí que sienta ganas de dedicarle un post a estes last days in Salamanca.

De aquí, entre otras cosas, me quedo con el buen ambiente y colegueo del Máster y me llevo nuevas amistades. Todo un privilegio. Chic@s, espero que el buen rollo siga reinando entre vosotros y que la casualidad nos brinde algún encuentro. ¡Hasta luego y suerte a tod@s!

Foto de clase sacada por Juli. Diciembre 2007

LONDON

2008-02-16T01:23:00.003+01:00

Foron moitos os pasos camiñados, as escaleiras de metro, frecuentes visitas a Chinatown, de celebración polo Novo Ano Chino. Stansted, Vitoria, Christopher Green, Portobello, Notting Hill, London Bridge, Tower Bridge, London Eye, Big Ben, parlamento, o Támesis, Picadilly, Trafalgar Square, Candem, Hyde Park, Buckingham...Son moitas as comas que teño que poñer, as paradas no camiño. De museos: Tate Britain, Tate Modern, Hayward Gallery. Nesta última Rodchenko esperaba a nosa visita. Os descansos de cafés Starbucks e de xeados de McDonalds tamén foron protagonistas deses días (8-13 febreiro 2008). Máis visitas no camiño: Southampton e Winchester. Moito diso queda no arquivo da memoria, incluso os olores característicos.

PENTIMENTOS

2008-01-31T11:42:00.001+01:00

Tras toda esta sesión de videos van sendo horas de escribir un pouco. Máis que nada, porque creo que a partir de agora o meu ronsel non vai deixar tanto rastro neste océano cibernético.

Estos días acordeime da autora estadounidense Lillian Hellman. Souben da súa escritura a través de Julia, a película de Fred Zinneman protagonizada por Jane Fonda e Vanessa Redgrave. De aí descubrín a palabra pentimento. Ese é o título da obra autobiográfica na que o director austríaco baseou o seu filme. Gústame como soa e tamén a xustificación da autora á hora de explicar o significado que ela lle dá :

Old paint on a canvas, as it ages, sometimes becomes transparent. When that happens it is possible, in some pictures, to see the original lines: a tree will show through a woman's dress, a child makes way for a dog, a large boat is no longer on an open sea. That is called pentimento because the painter "repented," changed his mind. Perhaps it would be as well to say that the old conception, replaced by a later choice, is a way of seeing and then seeing again. That is all I mean about the people in this book. The paint has aged and I wanted to see what was there for me once, what is there for me now.

As pinturas ó óleo sobre lenzo ó ir envellecendo fanse transparentes e así é posible ver en determinados cadros, os trazos orixinais. Aparecerá unha árbore a través dun vestido de muller, un neno deixará paso a un can, un barco deixará de estar en alta mar…A isto chámaselle pentimento, porque o pintor se arrepentiu, cambiou de idea. Quizais estaría ben dicir que o antigo concepto, substituído por outra idea é unha forma de ver e volver a ver. Iso é que quero mostrar coas persoas neste libro. A pintura envelleceu e eu quería ver que había nela para min nun principio e que hai nela para min agora.

É unha metáfora orixinal para dicir cómo "pintabamos" antes a unha persoa e cómo a "pintaríamos" agora. Porque o mundo e a xente cambia, nós cambiamos e ás nosas ideas tamén. De aí, ás veces, os pentimentos ou arrepentimentos.

E MAIS...

2008-01-31T01:26:00.001+01:00

Aínda quedaban máis tomas e moitos de vós xa o sabiades. Aí van! Aquí poderemos ver de novo a Gayoso, a Farruco, Monti Castiñeiras, unha barbi, unha Pantoja...En fin unha variedade de personalidades. Bicoss

TOMAS FALSAS (2ª parte)

2008-01-26T13:59:00.000+01:00

AS TOMAS FALSAS DAQUELES DÍAS

2008-01-25T15:18:00.001+01:00

Velaquí o prometido. Unha parte das tomas falsas das prácticas de TV da 13 promoción de xornalismo. Para que todos nos emocionemos soltemos bágoas, risos, gargalladas...
Grazas outra vez Carlos por subilas á rede!!!

DE RUMORES E CANSAZO

2008-01-24T23:25:00.000+01:00

La cantidad de rumores inútiles que un hombre puede soportar es inversamente proporcional a su inteligencia. Schopenhauer

A rumoroloxía foi a temática da clase de hoxe. É incrible como se pode transformar unha historia de boca en boca. Así se forman os rumores con perda de información, confusión, incerteza...Ás veces de forma inocente, outras intencionada... O que si é certo é que son inevitables e que hai que aprender a convivir con eles e afrontalos da mellor forma posible. Como dicía Juanma Lillo na aula, hai que ter presente que, alí onde esteamos, o conflicto é a regla e non a excepción.

O cansazo do día non me deixa escribir máis, pero non quero marchar sen deixar aquí isto, pois como a cousa vai de rumores...Un burdo rumor, de La Mandrágora (1981). A ver se así de paso tamén rides.

Pero como veo que por ser tu tan cotilla
va de boca en boca y es la comidilla lalalalalala

"MENTIROSO MENTIROSO"

2008-01-22T11:00:00.000+01:00

Meteoro y el señor conejo é tan só un aperitivo do terceiro álbum en solitario de Iván Ferreiro (Mentiroso mentiroso). O 25 de marzo estará nas tendas de discos, así que para ir abrindo o apetito...unha peza curta. A verdade é que é distinto ao que teño visto del, pero para saber do resto do disco... xa sabedes, a esperar. De momento eu quédome con Turnedo ou Abrázame, por exemplo.

2008-01-20T02:14:00.000+01:00

Porque merece a pena deixar este vídeo aquí. É o vídeo de despedida que se proxectou no noso acto de licenciatura. Xornalismo 2004-2007. Grazas Carlos por subilo á rede!!

COMUNICAR

2008-01-19T23:31:00.000+01:00

É todo. Expresar unha emoción, un sentimento, algo que queremos compartir... Ver o mundo dunha forma e mostrar cómo o vemos. Tamén é aprender.

Esta fin de semana agarrei algunha que outra clave para lograr unha mellor comunicación. A construción do discurso e a formación de portavoces foron eixos protagonistas.

Os ingredientes principais para conseguir eficacia resúmense en claridade, brevidade e...moi importante: naturalidade e seguridade nun mesmo. O certo é que son aplicables a todos os camiños de comunicación da vida, para seguir mirando adiante.

Estes dous días tamén me serviron para repasar momentos da facultade e momentos meus como ese proxecto de comunicadora que emerxe. Rebobinei a película das miñas intervencións en público, saquei a flote imaxes que non esperaba. Unha rapaza de 15 anos presentando o festival do colexio. A mesma que aos 16 no instituto tentaba explicar a uns cantos en qué consistía a vestimenta tradicional galega. Esa que aos 17 presentaba Let it be dos Beatles, para despois cantala nun auditorio cunha amiga...

Un ano despois ela empezaba a carreira de xornalismo, facía toma de contacto co micro dun locutorio de radio para darse a coñecer aos seus compañeiros. O mesmo que fixeron eles. Ese verán a Asociación Cultural Seixebra celebraba o seu primeiro festival e foi a súa tremorosa boca a que lanzou as palabras de todos os que son Seixebra.

Do segundo curso de carreira lembra con cariño aquela práctica do informativo de TV. Esa que xunto cun bo amigo ela se animou a presentar. Despois...desfile de entroido, máis festivais Seixebra...Ata que un día se viu nun escenario sorteando carneiros e dando a benvida á xente que ía a aquela festa. Algúns protestaban porque querían comer xa.

En terceiro, non olvidará o día que o seu grupo tiña concertada unha entrevista con Alvite e no último momento o entrevistado falla. Nesa práctica tocáballe a ela ser a conductora. Había que buscar a outro convidado e Bolseiro foi a salvación. Ela recorda con bo sabor esa conversa radiofónica porque se sentiu cómoda. Máis adiante, a súa voz tímida experimentaba no prólogo e epílogo dun festival de corais. O seu ton estivo máis serio naquela xuntanza de bandas na que tivo que rogar silencio e na que alguén entre o público lle chamou pesada. Diso tampouco se esquece.

Cando pensa en cuarto, é dicir, no curso pasado, vénlle á cabeza o día que lle tocou expoñer no auditorio da facultade o traballo que fixeran no seu grupo. Era sobre o Gabinete de comunicación da Consellería de Traballo. Aquí sente rabia dela mesma porque deixou que os nervios lle xogasen a mala pasada de tatexar e case non saber que dicir. Non foi boa para presentar as conclusións do traballo do seu grupo. Foi vítima do pánico escénico. Para sazonar con doce este erro, sorrí rememorando as prácticas de retransmisións na facultade. Cada un tiña un papel e debía improvisalo coma se fose unha retransmisión de TV real. Eran para achegarlos máis a esa arte de improvisación. Tamén houbo moitas risas.

Onte, tras facer un barrido mental destas experiencias, en distintos anacos do día, chegou o seu turno. Tocoulle facer unha exposición de tres minutos para a clase, mentres unha cámara a gravaba. Outros compañeiros fixeran roda de prensa, improvisación... Todos estaban con nervios, uns máis que outros. Ela sentíaos e loitou por pisalos porque se non, sabía o que lle ía suceder. Ao final, a experiencia resultou ser moi boa, pois todos comunicaron, cada un co seu estilo.

2008-01-17T11:30:00.000+01:00

La carencia

Yo no sé de pájaros,

no conozco la historia del fuego.

Pero creo que mi soledad debería tener alas.

Alejandra Pizarnik

Esta é a ración de versos de hoxe. Un día descubrinos de casualidade lendo Melodía de días usados, de Anxos Sumai.

VELOCIDADES ASASINAS

2008-01-15T20:28:00.000+01:00

Hai unha febre que está crebando vidas sen sentido. O descontrol ao volante é unha dura amenaza. Espero que os culpables paguen caro, que se faga xustiza por aquelas persoas que de repente, un día, se viron sorprendidas por carreiras ilegais e foron vítimas.
A inconscencia duns foi a peor inimiga dos que xa non están. Por máis que intento atoparlle un sentido non o consigo: poñer en perigo a vida dos demais para divertirse eles. Non ven ao seu redor...¿Qué está pasando?
A esperanza é a xustiza; que os causantes cumplan duras penas e non se repitan máis feitos deste tipo, que se poderían ter evitado.

Case non me saen as palabras porque a ira non me deixa. Limítase a oprimirme o peito e a facerme un nó na gorxa.

ISMAEL EN GALICIA E EU...

2008-01-13T20:55:00.000+01:00

Escoitando a canción de Ismael Serrano que ten posta o meu veciño, lembro que este ano o cantautor de Vallekas vai dar catro concertos en Galicia. A cifra está moi ben de seguro que os galegos/as se quedarán ben con eses Sueños de un hombre despierto.

O 7 de febreiro estará na Coruña, o 8 en Ourense, o 9 en Pontevedra e o 10 en Vigo.

Vai ser que desta non o vou poder ver, porque o máis seguro é que ande por terras non españolas. Anque...será por concertos porque este cantautor aínda ten moitas cordas que romper!.

2008-01-13T20:27:00.000+01:00

E cando me decato de como imos pasar por este
mundo sen deixar rastro despois de levar unhas vidas
estúpidas, comprendo con rabia que na vida o único
que queda é o amor.
ORHAN PAMUK: Neve

Este é o parágrafo que inaugura o conxunto de relatos de Agustín Fernández Paz: O único que queda é o amor. Por cada recomendación literaria que o autor fai nestas páxinas, podería facerse unha entrada de blog. Darían para un bo repertorio, mais eu so me limito a deixar a que nos sumerxe nas historias.

Xunto con isto, nunca sobra algunha referencia de Orhan Pamuk (1952). É un autor de Estambul, concretamente o primeiro turco en gañar un Premio Nobel. Foi no 2006. A súa obra está traducida a 34 idiomas.

2008-01-09T23:48:00.001+01:00

Así nacen as baleas de Anxos Sumai é a lectura que me acompaña nestes primeiros días de 2008 . Hoxe estou cansa e non teño ánimos para teclear. Levo dous días diante do ordenador facendo un traballo, que por fin rematei.

"Whit a little help from my friends"

2007-12-24T13:00:00.000+01:00

Porque me apetecía esta canción, aí vai, para matar o antollo. Seguro que vos lembrades da serie Aquellos maravillosos años.

Lend me your ears and I'll sing you a song

I´ll try not to sing out of key...

2007-12-23T21:00:00.000+01:00

Nestas datas este barco está en augas da Ría de Muros e Noia, concretamente de Louro. Non quería que pasase o tempo sen deixar aquí unha imaxe deste anaquiño marítimo e desta fermosa vista.

2007-12-19T19:46:00.001+01:00

Por que... moitas das respostas ás nosas preguntas están no aire.
Esta é a miña canción de hoxe.

¿Por que estou aquí?

2007-12-19T19:03:00.000+01:00

El éxito de nuestra compañía radica en la calidad de nuestra comunicación interna y externa

Teodoro Newton Wail, 1908.

Esta é unha frase que me parece axeitada para explicar o que estiven aprendendo nos últimos meses. A verdade é que a comunicación corporativa é un tema que me interesa e iso foi o que me trouxo ata Salamanca. Curioso, pero creo que ata o de agora non o explicara neste blog.

Hai unha semana acabei o meu primeiro plan de comunicación interna, un traballo para un dos módulos do curso de experto que estou a facer. É o inicio dun novo campo, do que na facultade, en Compostela, non vira nada.

A verdade é que tamén estou alucinando coa cantidade de utilidades que teñen as novas tecnoloxías neste ámbito. Ademais disto son máis os temas vistos que me parecen interesantes, pero...aquí queda isto.

Antes do punto e seguido de Nadal crin que era importante lembrarme de por qué estou aquí.

Bo Nadal a todos/as os que vexades os rastros deste ronsel!!!

O BRANCO DO NADAL

2007-12-18T11:18:00.000+01:00

Salamanca amenceu branca. As folerpas bicaron o chan e así se vía un anaco da cidade hai unhas horas.

ÁSPERO E SENTIMENTAL

2007-12-15T22:45:00.000+01:00

Lembro que o día que falamos con el nos dixo que adoitaba decepcionar a aqueles que o coñecían en persoa. El é así, aparece e desaparece cando menos o esperas.
Noctámbulo infinito e malabarista de aforismos. Creador dun mundo que o salvou de moitas consultas de psiquiatra. Alvite e o Savoy, ese local rexentado por Ernie Loquasto. A metáfora e o insomnio nunha mesma persoa. Sinatra, unha das súas voces favoritas e o jazz unha das súas músicas.

No fume do Savoy camúflanse perdedores e pesimistas, un boxeador retirado, un xornalista, un barman, as coristas, os gángsters...Son os personaxes de Alvite. En todos eles hai un pouco do seu creador.

Preguntámoslle ao xornalista por qué ese nome para o local e dixo que o escolleu coma outro calquera. Comentounos que o cantautor Ismael Serrano lle mandaba unha foto cada vez que vía un Savoy. Dende que eu descubrín as historias deste xornalista xa foron varios os Savoys que vin. Un deles en Dublín. Ademais da anécdota tamén quixen rescatar a foto.

Hoxe lembreime desta conversa porque ordenando os meus documentos no ordenador atopei o arquivo sonoro daquela tarde en Milladoiro con José Luis Alvite. Foi en marzo de 2006, cando facía terceiro de xornalismo.

2007-12-14T22:58:00.000+01:00

Si se callase el ruido

oirías la lluvia caer

limpiando la ciudad de espectros,

te oiría hablar en sueños

y abriría las ventanas.

Si se callase el ruído

quizá podríamos hablar

y soplar sobre las heridas,

quizás entenderías

que nos queda la esperanza.

Si se callase el ruido (Ismael Serrano)

Tiña que poñer algunhas letras del aquí, pois xa tardaban en aparecer neste espazo. Esta é unha das cancións coas que pecho o día de hoxe. Será o segundo single de Sueños de un hombre despierto. Mentres non se estrena colgo aquí un vídeo dunha actuación na FNAC.

ANO NOVO EN SALAMANCA

2007-12-14T01:00:00.000+01:00

Asi como se le. Xa é ano novo para os universitarios desta parte de Castela. Unha orquestra na Plaza Mayor e unha morea de xente animaban o cotarro. Ao dar as 12, case todos comían unha gominola por campanada ficticia. Si é que...xa parecía o fin de ano de toda a vida. Había que saltar ao ritmo da música para combater o único grao de temperatura que había ¡¡brrrr!! Xa sei que só é o principio.

O MANEO DAS FERREÑAS

2007-12-12T19:54:00.000+01:00

Aquí estou tocando a pandeireta despois de tanto... tempo...Menuda banda temos montada entre miña irmá, meu primo e eu. O meu...foi máis demostración que actuación, si é que ata posaba e todo. A falta de ensaio notábase (jaja), pero o importante foi a intención.

DE PASO POLAS CRECHAS

2007-12-11T01:16:00.000+01:00

Mércores, 5 de decembro. Chegada a Compostela ás 21:20, a néboa da noite construía unha escena típica da capital galega. Salamanca quedaba atrás por uns días.
Deixamos as maletas no piso das miñas compis, fomos cear e despois paseamos polas rúas do casco antigo. Respirábase a maxia da brétema no ambiente e a temperatura era perfecta para estar fóra. Algúns bares esperábannos e outros estaban cheos de xente.
A Casa das Crechas foi a primeira parada definitiva e o sitio máis axeitado para levar a alguén que vén do extranxeiro, por exemplo de Colombia, como a miña amiga. Alí pode verse moito do que somos os galegos. Son de pandeireta, baile, pingas de licor café...Todo é pouco para describilo, pero para min ésta foi a mellor inxección xunto coas caras coñecidas que non esperaba ver.

VÍSPERAS DE PONTE

2007-12-04T20:35:00.000+01:00

Si, mañá a estas horas se todo segue no seu curso estarei chegando a Compostela. Pasarei esta ponte en Galicia e farei turismo para ensinarlle algunhas cousas a unhas amigas. Así e todo, espero aproveitar outras ocasións para viaxar a outras zonas do mundo...Ese gusaniño non hai quen mo quite e espero alimentalo.
Como estes días me apetece música...hoxe fago honra á cidade das estrelas con esa recoñecida canción de Luar na Lubre: Chove en Santiago.
A versión que fai con eles Ismael Serrano está moi ben. Recoméndovos escoitala. Eu aquí deixo a orixinal, porque da outra non hai videoclip.

Morriña musical

2007-12-02T22:57:00.000+01:00

Despois de escoitar as ferreñas da pandeireta e unhas boas voces no meu ordenador, foi inevitable sentir a morriña. Máis que morriña quizais sexa "mono" de golpeala pandeireta e de bailar ao son dela. Non era tan consciente diso ata que escoitei a música.
A última vez que agarrei a pandeireta foi no Carneiro ao Espeto, ¡hai catro meses! Si é que parece que xa se me olvida... ¿E qué serán dos puntos de Fonsagrada, Trasmonte, Pazos de Borbén e... o maneo de Bardáns? ¿Tereinos gardados ou xa fuxirían?
Supoño que en Nadal botarei algún baile para rememorar... De momento sigamos escoitando desta música. Velaquí Pepe Vaamonde Grupo e Aires de Montillón.

2007-11-29T23:42:00.000+01:00

"Para mí, el mayor placer de la escritura no es el tema que se trate, sino la música que hacen las palabras." Truman Capote

Hoy me parece difícil contar una historia, fíjate tú que hay días que salen solas. Este no es ese día. Yo puedo contar historias, pero me resulta más fácil hacerlo sin que me digan que lo haga. Ocupando la extensión que quiero, escribiendo frases de mi estilo, utilizando la lengua en la que mejor me expreso, un tema elegido por mi...Haciendo así y con inspiración, es fácil.
Lo difícil por ejemplo, es crear una historia en un trabajo de 30 positivas utilizando frases muy cortas. Palabras que lo digan todo, esquemas claros. Eso es lo que tenemos que hacer para entregar el lunes.
Es sencillo adaptar las cosas a uno mismo, pero no lo es tanto cuando tenemos que amoldarnos a unos parámetros. Eso en la vida sucede con todo.

Así como puedo expresar en lenguas diferentes también se puede hacer atendiendo a esas características impuestas, pero...¿cómo? Tranquis, compañeros de grupo, encontraremos la forma de escribir en las 30 diapositivas todo eso que queremos contar. Hay que buscar el hilo y coser los retales que tenemos.

P.D. El reto de esta historia sin historia ha sido escribir en castellano, comprobar que también soy capaz de expresar escribiendo así. Es cierto, si que expreso, pero no de la misma forma que lo hago en la lengua de la tierra que me vio nacer.
Ahora quiero que vosotros me digáis ¿cómo expreso mejor escribiendo? ¿en castellano o en gallego?

Los que me conoceis y leeis lo sabeis.

2007-11-18T13:47:00.000+01:00

Profesor: - Cuál es la imagen de Jaguar?

A empanada no seu mundo (Eu): - La pantera ésa.

Saíume así, da alma e de forma inconsciente. No momento xa me decatei e escachei a rir coma o resto dos meus compañeiros. A verdade é que a resposta é desas que quedan gravadas como a de "El corrón en el buceo" en lugar de dicir El correo en el buzón ou "El traguero me cajó la tarjeta", en vez de El cajero me tragó la tarjeta. É como cando dixen grágeas e non grajeas. Velaquí algunhas das miñas meteduras de pata que fan rir, pero tamén me fan pensar que ¡coidadiño, a ver onde as dis! A verdade é que son expresións dignas de rexistrar para que os demais se rían, anque sexan dunha. De seguro vos arrinco algunhas gargalladas.

2002/2003

2007-11-14T13:47:00.000+01:00

Non podo conectarme a internet porque teño mal o ordenata. A saber qué é o que lle pasa, qué rabia me da porque últimamente a rede é vital para min.

Estes días fai anos do Prestige. Pensándoo decateime que me quedara un ano atrás sen darme conta. Creín que era o cuarto aniversario pero non, xa pasou un lustro. Cinco anos, ¡qué rápido! Mentres numerosas cancións poblaban a miña mente empecei a rebobinar no compás do tempo. Por un momento entre Te recuerdo Amanda, Derroche, Amo tanto la vida e moitas outras letras, puiden camiñar polo último ano de instituto.

“É certo, era o 13 de novembro de 2002”, díxenme. Foi o curso das manifestacións, do ¡NUNCA MÁIS! e do ¡NON Á GUERRA! ¿Cómo puiden ter ese despiste de tempo? Creo que ese é síntoma de que este último ano pasou a penas sen que me decatase.

O 2002/2003 foi o curso do berro, o das costas negras, o do sentimento de impotencia. O curso dos voluntarios “brancos” limpando as praias, o de Cantar por non chorar a ritmo de pandeireta e tamén o da cadea humana en Muxía. O mesmo curso no que me saíu un relato inspirado na traxedia do Prestige. Ese no que fixeramos unha homenaxe con Let it be na miña voz e na dunha amiga. Os exames de selectividade ás nosas costas, excursión de fin de curso a Salamanca, as vacacións de verán máis longas, a decisión de facer xornalismo…aaaiiii (sospiro).

Velaí unha imaxe da obra artística de "Man", o alemán de Camelle, un gran protagonista desta historia.

2007-11-11T16:20:00.000+01:00

El sentido de la vida es cruzar fronteras. Ryszard Kapuscinsky

Esta é unha de tantas frases recolectadas. Gústame collelas e aplicalas a miña realidade particular. Non sabía moi ben qué escribir e foi o primeiro que me veu á cabeza. Véxoa moi acertada, todos cruzamos fronteiras e sobrevivimos nun mundo cheo de contradiccións.

Hoxe tamén penso en viaxar a lugares que quero, apetéceme moito. Quero buscar unha "escapada" para ver máis anaquiños de mundo, sentirme eu noutros lugares, facer deste ronsel algo máis longo con distintas compañías...Non sei como explicalo, pero é esa sensación de dicir "estou aquí" ou... "si, eu estiven alí".

MURRUCHA

2007-11-08T01:03:00.000+01:00

Despois de que algunha xente me preguntara qué significa Murrucha, decidín teclealo no Google. Ata agora para min era un nome cariñoso que me puxera miña tía cando eu era unha nena. Pensei que non existía nada máis con ese nome, pero estaba equivocada. Hai unha Murrucha en Mozambique. É un lugar na provincia de Zambézia. ¡Qué curioso!, é certo que hoxe me deito sabendo algo máis...

"Pongamos que hablo de Madrid"

2007-11-02T00:09:00.000+01:00

Qué mellor que un verso roubado a un dos cantautores noctámbulos da capital para falar un pouco da miña viaxe relámpago. Falamos de Madrid e tamén de que o mundo é un pano.
En dous días pateei gran parte da cidade. En realidade a iso fun, porque levaba 22 anos sen saber como era (a quen se lle conte...).
Empezamos por pisar a Puerta del Sol, paseamos por Preciados e despois ao Prado. Entrada gratuíta, xa que nos coincidiu de ir o día que inauguraban a ampliación, ¡que casualidade! Á vez que ía contemplando os Goya, a miña mente chamaba a unha época concreta, a do instituto. É incrible a cantidade de momentos que algunhas imaxes poden evocar. Lembreime da xente de clase e do tempo que xa pasara á vez que lle sacaba parecidos ao rei Juan Carlos con Carlos IV. ¡Menuda mestura de sensacións!

No Reina Sofía pasoume algo semellante. Alí vin fotos dos voluntarios do Prestige e en segundos reproducín moitas outras. Qué impresión ver como moita xente se mobilizaba para vir axudar, mentres outros se empeñaban en buscar excusas... Iso lembraba.

Vin como pasaba o tepo na porta de Alcalá é vez que os meus pasos me levaban ao Retiro. Las Ventas, o Paseo de la Castellana e a Plaza Mayor tamén sentiron os meus pés. Os mesmos que finalizaron percorrido nos arredores do Palacio Real.

Así e todo, unha das mellores impresións desta rápida viaxe foi a de..."o mundo é un pano". Mentres camiñaba por Gran Vía comentando o éxito do musical Hoy no me puedo levantar vexo unha cara coñecida entre moitas. A última vez que a vira fora no mes de agosto en Compostela. Non sabía que estaba en Madrid e a casualidade díxomo. A mesma hora e no mesmo lugar cruzamos os camiños. Ela estudia en Madrid con outras compañeiras de promoción de xornalismo e eu en Salamanca. Foi cando pensei que varios dos da promoción 13 están en distintos puntos do mapa mundi. Así é, andamos cruzando fronteiras...

2007-10-29T00:14:00.000+01:00

"¡Claro que sí!", me aseguró la señora Collier, tiene algo. Es una adorable criatura.

"Una adorable criatura". Retratos. Truman Capote

Domingo foi tarde de cinema e libros. Cassandra´s dream a película escollida, con final característico de Woody Allen, o director (of course!). Retratos, de Truman Capote, o libro que decidín mercar na feira salmantina. Todo porque ao ver a portada (O autor acompañado de Marilyn Monroe) lembreime daquel relato lido na clase e recomendado por Neira Cruz en segundo de xornalismo. "Una adorable criatura", pensei. Ese era o título do capítulo no que Capote calcaba co seu puño o encontro coa actriz mito. Mirei o índice e...efectivamente alí estaba xunto ás "Observations" de Pablo Picasso, Coco Chanel e outros.

A verdade é que foi un último día de semana ben aproveitado e sempre está ben ter compañía. Polo menos para min, pois este tipo de cousas normalmente non as fago soa. É coma ter que comer fóra sen ninguén con quen falar. Fíxeno varias veces e foi por que non me quedou remedio. Síntome unha estraña.

Onte foi un día de estar na casa e hoxe, sen embargo o día escollido para coñecer a facultade de comunicación da Pontificia. Tiven que ir alí a buscar a miña tarxeta universitaria. Teñen moitas aulas de laboratorio (multimedia, edición, publicidade...). Pensei que ese sería o edificio no que realizaría o curso de experto, pero por sorte tocoume no principal, moito máis céntrico. Despois foi turno do inglés, levo tres sesións no Centro Británico, pois non quero perder as palabriñas que trouxen frescas de Dublín. Ademais gústame o profesor, que salado é, non sabe nada de español e iso dalle máis sabor ao asunto.

Agora veño de ver como un compañeiro sopraba as candeas. Cantámoslle o cumpreanos en versión española, colombiana, arxentina e tamén en brasileiro. Porque non o hai en neerlandés que se non tamén había quen llo cantase. A estancia alí foi breve, a xusta para degustar uns doces e brindar. Mañá toca madrugar porque Madrid espera. Será unha visita relámpago, por iso non avisei a familiares e amigos (tocará outra vez con máis tempo).

Chega o momento de despedirse tras despistar o sono e chamar á impaciencia da viaxe á capital.

Bicos de menta!

CON OUTRA COR NO HUMOR

2007-10-27T18:37:00.000+02:00

As augas deste océano xa están máis calmadas e o meu humor cambiou de cor. A rabia minguou, anque sigo sen ter médico de cabeceira en Galicia. Si...así como sona, dunha forma tonta e por un malentendido fixen a tarxeta sanitaria de Castela e León e quedei sen a galega. Agora vanme asignar aquí un médico. Case me da algo cando me entero de que non pertenzo á sanidade galega. Foi coma unha xerra de auga fría porque pensei que o que me estaban facendo era unha tarxeta sanitaria de desprazada. Equivocárame e aquí tampouco se molestaron en explicarme que podía facer para facerme cunha tarxeta de desprazada e non cunha da comunidade.

Onte comencei un módulo novo no curso e tivemos cambio de profesor. Estamos dando comunicación interna, o que me resulta interesante, anque ás veces algún profesor fai que a clase sexa moi densa (as da tarde lévoas costa arriba!). As clases desta semana xa quedaron atrás.

Acabo de chegar de saír, pero iso si, non entrei na casa sen cambiar antes a hora. Ás tres da madrugada eran as dúas.

É curioso, pero antes de virme decateime de que era a única española do grupo. Estaba con dúas colombianas, dúas brasileiras, unha uruguaia e unha arxentina. Quen me ía dicir a min que me ía xuntar cun mapa de Latinoamérica. A verdade é que é moi enriquecedor , o meu vocabulario e a miña lista de expresións estanse agrandando. Xa estou empezando a asimilar palabras arxentinas como saco (xersei), puchos (cigarrillos), pollera (falda), campera (gabardina), boludo, pelotudo... expresións como ¿que hasés?, en lugar de ¿como estás? Tamén das colombianas como mesera (camarera), churro (que está de bo ver, tío bueno), baina (cousa), pernil (zanco), chévere... Alí para dicir que alguén é moi majo usan a expresión "es muy querido". Coma estas, moitas outras, que agora a miña memoria non logra xuntar, anque só é cuestión dun pouquiño máis de tempo para facelas máis "miñas" e lembralas.

Continuarei navegando noutros océanos á vez que me acostumo ao frío que empeza a aterrar en Salamanca.

2007-10-25T11:00:00.000+02:00

É incrible o que pode cambiar o humor en segundos, pero hoxe teño gana de mandar todo á puta merda. Pregúntome a qué carallo vin aquí, porque ás veces, nin falando o mesmo idioma nos entendemos. Agora mesmo collía as maletas e volvía para a miña casa, sei polo que o digo e ao mellor outro día pode parecer unha tontería, pero hoxe aféctame especialmente, ata o punto de querer marchar de aquí . Hoxe síntome menos "da miña casa" e iso dóeme.

DÍA DE GABARDINA

2007-10-24T23:30:00.000+02:00

Hoxe caeron pingas, como o día en que cheguei aquí. Levaba sen chover vinte días e hoxe a cor gris foi a dona do ceo. A xente sacou os seus paraugas á rúa. Eu decidín poñer os pés sobre o pavimento mollado e ir facer uns recados. Tras unha ida pola Compañía cunhas botas que me lastimaban e unha espera inútil na facultade, decidín que a volta a casa ía ser antes do pensado. Non me apetecía ser partícipe da paisaxe chuviosa, porque sentía que pronto se podía transmitir ao meu humor.

Foi unha xornada sen xugo por iso quixen amañala un chisco cun zume de melón e cítricos acompañado de palabras.

Unha stop na travesía para seguir con Tabucci e La cabeza perdida de Damasceno Monteiro.

2007-10-23T20:39:00.000+02:00

Seis horas de autobús de Compostela a Salamanca cunden moito, sobre todo para pensar en mil e unha cousas ou sinxelamente durmir. A monotonía do traxecto provócame un sono case instantáneo. Durmo, esperto, volvo a durmir, volvo a espertar…así ata que canso e decido escoitar música ou a radio. En ler xa nin penso, porque me mareo coa mesma facilidade coa que aperto a Pedro Chosco.
Outra das miñas aficións neste traxecto é fixarme nalgúns dos outros pasaxeiros e imaxinarme como son as súas vidas. Pode resultar moi extraño, pero creo que é un bo exercicio para manter viva á tola da casa*, unha das miñas mellores compañeiras. Desta vez non me fixo tanta falta crear historias no aire, pois houbo alguén disposto a intercambiar a súa coa miña.

Mentres esperaba polo autobús na estación de Santiago, outro mozo facía o mesmo, parecía impaciente pola espera. Levaba algo semellante a unha maleta e unha bandoleira. Sentía curiosidade por saber qué contía, pois non era unha maleta coma calquera outra. Pronto ía sabelo sen facer preguntas, pois a impaciencia do mozo podía co meu querer saber máis e rompeu co silencio da espera.
- ¿Vas a Salamanca?
- Si, respondín.
O frío que sentía facía que o tempo pasase máis lento, pero apenas cruzamos esas palabras, o autobús chegou.
El non soltou a equipaxe nin para deixala no maleteiro e así deducín que aquela maleta contiña algo importante.
Foi nunha das paradas do traxecto cando souben o que coidaba con tanto mimo. Era un saxo. O seu amigo de viaxe- pensei-. Curioso, ¿certo? e máis aínda, cando me dixo que o mercara en París e que só levaba dous días con el. ¡Como para non coidalo!, díxenme a min mesma.
Notábase que lle gustaba o que facía e que no saxofón e na música estaba o seu futuro. Admiro que teña tan clara a súa meta e que vaia firme na súa procura. París foi tan só un paso no camiño. Alí, despois de probar varios saxos, atopou o que mellor ía co seu xeito de tocar. Atopou ao seu acompañante de melodías e dunha traxectoria da que xa ten moito andado, pois non é fácil estar tan seguro do que un quere ser.

* Rosa Montero na súa obra La loca de la casa, designa con este nome á imaxinación.

A MIÑA MENTE CHAMA POR VÓS

2007-10-08T23:13:00.000+02:00

Por moi estraña que sone a frase coa que titulo esta entrada, creo que ten algo de certo.
Levo en Salamanca cinco días e atopeime con dúas persoas que coñezo. Á primeira íalle mandar unha mensaxe para quedar con ela porque me acordei de que estaba estudiando aquí, pero ao final non fixo falta. Ao día seguinte atopeina na cafetería da facultade. No momento de vela, non foi necesario que dixera nada, a súa cara expresábao todo, facíaselle raro verme en Salamanca, pois ata agora só me vira en Compostela e non sabía que eu me viña para terras de Castela. Eu tampouco esperaba vela alí, entre outras cousas porque era sábado.
Ao outro atopeino hoxe subindo a rúa Ramón y Cajal e ten gracia, porque xustamente lle enviara un mail esta tarde para informalo da miña chegada. Mentres tecleaba, pensaba "so faltaría que esta tarde o atopase na rúa" e...xa vedes que así foi. Se non chego a escoitar o meu nome non o vía, porque ía falando entretida cunha compañeira.
Despois do desta tarde, o primeiro que me veu á mente foi unha frase que me dixo unha das miñas compañeiras cando lle contei que me atopara cunha amiga de Compostela. "Alba, la llamaste con la mente".
Agrádame que así fose, atoparme con xente á que quería ver e máis cando estás en terreo que aínda non é moi coñecido.
Por aquí seguirei camiñando, pero agora unha parada incerta e unha lectura: "La amante en guerra", de Maruja Torres.

Rememorando días atrás

2007-10-05T23:14:00.000+02:00

Parecíame axeitado colgar algunha fotiño da miña estancia en Dublín, de feito estes días lémbrome bastante. Foi toda unha experiencia dar algúns dos pasos do Ulises de Joyce, o tour veloz pola cidade do primeiro día, os picnics en San Stephens Green, a performance que alí vimos, a visita á fábrica de Guinnes onde quedaron colgadas algunhas das nosas frases, os paseos por Temple Bar, O Connel (quen o diría, pero alí había un Savoy e... con letras ben grandes). Era inevitable pasar por Grafton Street e escoitar a música dos violíns, as guitarras...Había que chegar ao final da rúa para ver a moza que alí nos esperaba coas súas cestas: Molly Mallone.

Estou segura de que nas nosas mentes tamén sobrevivirá o recordo do troncobusss jajaaj, si, ese vehículo que nos levou ata Galway, Connemara e os acantilados de Moher. Foi unha fin de semana intensa na "Irlanda profunda" con moitas horas de bus, pero tamén con moitas risas. As cancións de Decland animaron a viaxe de regreso (menuda vozz!!).

Belfast foi outra das cidades na que estivemos. Alí parte da historia está pintada nas paredes das casas (os murais). As diferencias entre os barrios católicos e protestantes aínda se respiraban no ambiente, sobre todo ao camiñar a carón do muro que os separaba.

Outros lugares e zonas de Dublín foron testemuñas das nosas pegadas. Son elas as que mellor saben dos solos irlandeses que tocaron.

A foto que aquí deixo é dos Moher Cliffs.

É A QUENDA DE SALAMANCA

2007-10-04T13:28:00.000+02:00

Pois si, aquí cheguei onte pasadas as cinco da tarde. Hoxe á mañá tocoulle camiñata por alguhas rúas. Funlle facer unha visita ao astronauta e a rá da catedral e como non á Plaza Mayor. Hoxe pola tarde toca empezar o curso e... a ver que tal vai.
Tratarei de escribir máis por aquí e tamén con máis calma. De momento deixo de teclear, porque...estou escasa de palabras, vaia vaia...

Por terras de Castela León seguirei "navegando".

DIA DE DESPEDIDAS

2007-09-21T09:49:00.000+02:00

Tras tres semanas por aqui, hoxe toca despedirse. As tres semanas pasaron voando e para non decepcionar a ninguen, o tempo de Irlanda quixo facer honra a sua fama e agora chove o que non choveu no tempo que levo aqui. Creo que e a forma que o weather ten de dicirnos adeus ou...ata a proxima.

E despois de pubs...

2007-09-20T16:03:00.000+02:00

Onte foi noite de pubs here in Dublin. Fomos ao mais antigo da cidade, o Brazen Head. Escoitamos musia tradicional, como non. Un dos meus English teacher dixome que a musica tradicional irlandesa lle recordaba a de Galicia. Eu dixenlle que si tiñan cousas en comun e concentreime naquela alegre melodia e no sabor da Guinnes.

Os plans desta tarde creo que son volver a Howth a ver acantilados e as focas. O domingo fun, pero choveunos tanto que so chega

os ao faro, vimos as focas e non chegamos aos cliffs, vaia. Sinceramente...xa empezo a estar apatica de mais visitas, pero weno, hai q aproveitar o pouco tempo que queda por aqui.

Only four days here

2007-09-17T18:40:00.000+02:00

Yes, xa so me quedan catro dias de Dublin. O balance ata agora foi moi bo. Topei con boa spanish people, o caracter dos irlandeses tamen e bo en xeral e unha das mellores cousas: visitei moitos lugares. Isto ultimo era algo que desexaba facer. Galway, Moher Cliffs, Connemara, Howth and of course different places os Dublin city. Velaqui unha mostra do galegenglish ou castrapenglish como eu lle chamo as veces jajajaja.

Hoxe estivemos no que foi o carcere de Kilmainham. Ali gravouse a pelicula "En el nombre del padre".

Maña quizais iremos ao castelo de Malahide, a ver onde acaban os nosos pes, esta por ver.... Espero contar mais desta travesia irlandesa nos sucesivos di

POR IRLANDA ANDAMOS

2007-09-12T09:43:00.000+02:00

Por fin decido deixar unhas palabriñas desde Dublin. E unha cidade distinta, pero como digo eu sempre, lle hai que buscar o seu encanto. Cal? Os pubs, a musica tradicional e que 'e unha cidade pequena. Vaia so escribin tres liñas, pero e tempo de marxar, a proxima deixarei algunha foto por aki.

UN ANO DE PENSAMENTOS ESCRITOS

2007-08-31T19:00:00.000+02:00

Quen o diría!, pero este ronsel xa ten 365 días de existencia. Non é moi coñecido, pero o que me importa é escribir nel de cando en vez. Espero seguir deixando rastro por máis tempo, anque neste intre non teño moito máis que dicir, só que estou un chisco impaciente por estar en Dublín instalada. A ver se as tres semanas de estancia por alá dan de sí para contar...

Ata a próxima

AGASALLOS DE CUMPREANOS

2007-08-30T13:38:00.000+02:00

Pensei que non ía escribir máis entradas ata chegar a Dublín, pero equivoqueime. Onte tiven outra cena en Santiago e con regalos incluídos, vaia, vaia...

Grazas nenas, por tódolos artiluxios haha!! (un pano, unha camiseta, un espello, uns pendientes, un bolso, chapas e... unha cartolina con dedicatorias). Non teño fotos...pero se consigo algunha de onte, non dubidarei en colgala.

bicossss de mar

Bye Red Jackets, bye August

2007-08-29T16:40:00.000+02:00

Acabaron as camiñatas de agosto polo casco vello de Compostela. Hoxe foi o meu último día de chaqueta vermella. Quixen aproveitar esa oportunidade, entre outras cousas para facer de turista nas miñas horas libres e aprender nun mes o que non aprendín en catro anos de estudiante en Compostela. Fun a algún que outro museo ao que nunca fora, fixen un tour nocturno pola cidade das estrelas e quedeime con aspectos curiosos que ata hai pouco descoñecía. Para min isto... foi coma unha especie de despedida a eses catro anos de universidade e creo que a mellor maneira de facelo era afondar na cidade un chisco máis.

Aquí deixo unha foto da cena dos "chaquetas". Estou segura que esa noite ningún dos que están na aí se perdería, pois... ¿para que están os mapas da oficina de turismo? jajajaja. Ese día levabamos encima máis de un.

ANTES DE DUBLÍN E DESPOIS DE COMPOSTELA

2007-08-27T20:07:00.000+02:00

A verdade é que o verán cundiu. Concretamente os días de agosto que quedan atrás foron unha experiencia diferente. Quero escribir un pouco sobre iso antes de marchar a Dublín. Dentro de cinco días, se todo vai polo seu debido curso, estarei a piques de coller un avión para pisar chan irlandés.
Agosto foi o meu mes como “chaqueta vermella”, algo así como un punto ambulante de información da oficina de turismo de Santiago de Compostela. Andamos polo casco vello de Santiago para botar unha man a aqueles turistas que o necesitan. Preguntas do tipo: “Ademais da catedral… ¿Qué se pode ver en Santiago?, ¿Onde se obtán a Compostela?, ¿Qué albergues hai en Santiago?, ¿Por onde queda a rúa….?, ¿Onde hai un ciber? ou ¿Onde podo deixar a miña equipaxe/bici?” eran as máis frecuentes. Coma estas, outras tantas cuestións e algunhas delas moi peculiares. Tampouco faltaron aquelas ás que lle tiñamos que botar un chisco de imaxinación para saber respondelas.
A miña intención sendo chaqueta vermella, era practicar un pouco máis o inglés para ir acostumbrando este oído chosco e empezar a tirar para adiante na conversa!! Ademais quería facer algo diferente e así andiven. Decateime de que case todos os días podía emerxer unha boa historia, anédotas para contar nun caderno de bitácora ou porqué non, nunha reportaxe. É na rúa onde residen as historias e foi aí onde descubrín o meu mono por contar e afondar nalgunhas personalidades. En numerosas ocasións sentín curiosidade por algunhas das persoas que nos falaban. Estou segura de que serían bos para unha entrevista.

En fin, espero que a próxima entrada sexa dende Dublín.

CASE UN MES DE 22

2007-08-02T18:37:00.000+02:00

Soplei dúas veces as candeas. A primeira ás doce da noite, xusto cando comezaba o 8 de xullo. Nin pola cabeza se me pasara que puideran darme esa sorpresa.
Comecei o día pisando merda, sí así de literal, pero como di a canción de Serrat, “que dicen que pisar mierda da buena suerte”. Así de ben sonaba nove días despois do meu aniversario na Plaza de Touros de Pontevedra na voz dos dous paxaros íntimos. Un verso que me fixo recordar ese 8 de xullo, un día bastante surrealista, ou especial diría eu.
Despois de meter o pe naquel noxento “pastel” e limpar o zapato todo o que puiden, regresei ao lugar no que estaban os meus compis. Alí tíñanme preparado un pequeno doce con dous patiños para soprar.
A noite correu coma un lince e cando cheguei a casa xa eran preto das 8 da mañá. Ás 11 xa estaba en pé porque tiñamos unha comuñón. O sono e a resaca apoderáronse de min dende que me levantei ata que me deitei e iso creo que aínda me fixo sentir máis nunha nube.
Abrín a porta da habitación e xa empecei a escoitar felicitacións.
-Vai onda o teu tío que che quere dar o regalo, dime miña tía.
Aínda coa vista borrosa, pasei o corredor e petei na porta. Estábame esperando cunha caixiña envolta en papel de regalo. A primeira vista parecía que o que había dentro era unha xoia. Axitei a caixa e as miñas impresións cambiaron ao ver que o obxecto se movía moito, ¿qué sería? A resposta foi inmediata porque abrín o paquetiño con ansia. Era a chave dun coche, o da miña tía, o Ford Fiesta azul mariño que tantos anos camiñou con ela. Ese co que perdeu o medo ao arte de conducir. “Agora tócame a min”, pensei cunha mestura de medo, incerteza e emoción. O cocktail de sentimentos impedíame reaccionar e facíame flotar máis na miña nube. Estaba apertando unha responsabilidade máis e sobre todo un reto: o de superar o meu medo a conducir. Buffffffffffff!!!!!
Nestes momentos continúo intentándoo, é algo que teño que vencer e contra o que loitar para que non me venza a min.
Tralo shock de pasar a ser propietaria dun vehículo de xeito repentino, soprei de novo as candeas. Desta vez durante o banquete da comuñón a que fomos. Foi unha felicitación improvisada, pero moi apañada. Nela alviscábase o cariño co que estaba feita e, como non, a miña vergoña ao ver que de súpeto case todos empezan a cantarme o cumpreanos feliz. Se non chegase a ter tanto sono creo que a timidez acabaría superándome. Miña irmá embadurnoume a cara con nata e eu intentei facer o mesmo coa dela. As fotos sacadas demóstrano. Intantes detidos en imaxes: as dese 8 de xullo de 2007.

DOUS PAXAROS QUE VOAN ALTO

2007-07-04T20:00:00.000+02:00

Empeza a conta atrás para ver como voan estes dous amigos da guitarra. O 14 e o 17 de xullo poderemos velos en Santiago e Pontevedra. Polo momento, as críticas de "Dos pájaros de un tiro" son moi boas. Anque as traxectorias de Sabina e Serrat xa o evidencian.

Estou desexando velos!!!!

VELAÍ A DESPEDIDA

2007-07-04T19:34:00.000+02:00

Creo que xa van sendo horas de dedicar unhas palabriñas a catro anos que xa forman parte do pasado. Máis vén isto é unha especie de última copla dunha canción para despois empezar outra.

Hai case dous meses estabamos todos no acto de licenciatura, decorando cun broche o que foi a nosa andaina pola facultade de Ciencias da Comunicación. Imaxes, palabras e sorpresas serviron para resumir o noso paso polo edificio de Siza.

Agora supoño que a maioría estará con prácticas, saudando a unha nova etapa e aínda convalecentes deste último ano de carreira. Estou segura de que a moitos nos pasou moi rápido. Nunca mellor dito foi unha carreira.

Ata a próxima fuxida navegantes e sorte nas vosas respectivas travesías!!

A MULLER DO AUTOBÚS

2007-06-20T13:50:00.000+02:00

- Menudo cabreo leva o condutor –dicía ela entre risas -.
- Si, pero é porque levamos máis de media hora en caravana- respondín mentres pasaba as follas de Entrevista con la historia-
- Claro, é que aquí son as festas de Pascua.

Este foi o inicio dunha de tantas conversas que quedan gravadas na mente por un tempo. Unha parrafada de viaxe en autobús, desas nas que descobres unha vida.

A muller debía ter preto de 73 anos. Contoume que era de Pontecesures e que viña de visitar á súa irmá maior, que tiña casa en Extramundi. Sentíase soa e falábame sen que eu lle preguntase. Vestía de loito porque o seu home morrera hai ano e medio.
- Sen el non é o mesmo, dicía. Antes ía máis a ver a miña irmá, pero agora como teño que ir soa…

Malia apreciar nas súas palabras o baleiro dunha persoa que xa non está, ela era consciente de que a vida seguía e había que roela.

Eu tamén lle fun adiantando cousas sobre min, simplemente respondendo ás preguntas que me facía dun xeito prudente. Notaba que tiña medo a que me molestase a súa curiosidade, pero a expresión do seu rostro transmitíame gana de falar con ela.
Era unha tarde de domingo na que eu estaba desexando chegar á casa e naquel atasco de tráfico a conversa semellaba un dos mellores remedios.

- Supoño que vostede terá présa, alguén estará esperándoa, dicíame.

En realidade, eu non tiña apuro e aproveitaba a caravana para adiantar a lectura. Conteille que se en lugar de ir para a miña casa fose para Santiago, seguro que si levaría présa.
Foi a partir de aí cando a muller, da que non coñecín o nome, soubo que eu non estaba casada, que estudiaba na universidade o último ano da carreira de xornalismo e que estaba facendo prácticas na radio.
Faloume do seu fillo, tamén era xornalista, vivía coa súa familia en Ribeira e hai un tempo vencera a batalla a un infarto de miocardio.
- Moito estrés, comentou. Ten bastante responsabilidade no seu traballo.

Silencio……………………………………………………………………………

Así foi o resto do camiño. Tras matar un chisco de tempo coa fala, as dúas quedamos caladas. Eu pensando quen era o seu fillo, tiña lido algo del no xornal. Ela quizais en chegar á súa casa porque xa se lle facía tarde. As dúas estabamos máis tranquilas, porque polo menos xa sabiamos un chisco da persoa que tiñamos diante.
Dende ese día, sei que en Pontecesures vive unha muller viúva, de ollos claros, cunha forma de falar que me inspiraba tenrura. Unha muller que a primeira vista me esbozou unha vida que non era a miña e que durante a conversa eu fun correxindo con goma de borrar e lapis. Os matices que eu ía facendo e as súas frases espontáneas foron as que deron vida a este curioso diálogo.

CANDELA

2007-04-07T19:59:00.000+02:00

Se hai alguén que nunca berra, esa é Candela, unha lección de paciencia, vitalidade e dozura. Un ser entrañable e soñador.
Cabelo liso e loiro, ollos verdes un chisco escondidos tras unhas lentes de pasta azul, un metro cincuenta e dous dunha estatura con pernas longas, esa é Candela.
Amante da xeografía, as viaxes da imaxinación, creadora do mundo no que lle gustaría residir. Nova York, Toronto, Vancouver, Canadá, Sydney… son algúns dos lugares aos que viaxan os seus soños. Por alí e por moitas cancións de fala inglesa pasean algunhas das súas ilusións aventureiras. Imaxes cargadas de luminosidade e que escapan das luces apagadas, pois Candela teme á penumbra. Quizais sexa porque é ela esa chama que loita por un punto de luz, o rastro natural da candea que alumbra.
Inxeniosa cos nomes cariñosos (Migüis, Albany, Milita e Danonino son só algúns deles). Amiga dos animais, sobre todo dos cans coma Lúa, a súa golden retriewer. Sosegada, nunca desespera e dálle leccións aos demais para que non o fagan.

Que… ¿quen é ela?
É Candela.

O misterio, unha das súas paixóns e Mary Higgins Clark e Stephen King só algúns dos que alentan ese afán. Unha afección que ás veces se traduce en insomnio, falta de sono que entretén coa música do seu mp3 e supoño que tamén dando voltas á cabeza e ao medo que a todos nos visita de cando en vez.

Calma personificada
Amiga dos amigos
Nómada soñadora
Dona da paciencia
Entrañable criatura
Lectora de fantasía
Aura clara da candea.

Esa é ela.

(NOTA: isto é algo así como un agasallo en escrito por eses 21 anos cumpridos máis os días que virán. Para que os que lean se fagan unha idea de como é

¿BAILAMOS?

2007-01-18T17:54:00.000+01:00

Gústame bailar, picar no chan, dar voltas, facer puntos ou moverme segundo a música, sentirme libre…Danzar nas palabras e lecturas que máis aprecio, compartir bailes cos que máis quero, conversas acompañadas de cafeína. Intercambiar sorrisos, bicos, apertas…Ser eu en cada un dos pasos e vaivéns deste barco ó ritmo das ondas e ver como vós danzades... ¿Bailamos?

LENTES NOVAS, ¿PERCEPCIÓNS NOVAS?

2007-01-04T20:03:00.000+01:00

Quen me coñece sabe de boa tinta que eu sen as miñas lentes non son a mesma. Creo que anque non as tivera que usar (que non me queda outra, pois fanme boa falta) chegaría un momento en que o faría de todos xeitos. Diredes que se me vai un pouco a cachola, pero para min son un complemento esencial e estéticamente as de pasta, gústanme moito. Sucédeme tamén cos sombreiros e os pendentes
Moitas veces digo que son fan de Lola Herrera, a que presenta os deportes en Antena 3. Cada día leva unhas gafas diferentes, acordes coa cor da súa chaqueta, anque hai que recoñecer que algunhas son demasiado extravagantes. A min gustaríame ter varios pares e poñer cada un segundo o meu humor, a roupa, a ocasión… ao fin e ao cabo creo que expresan bastante de min.
Cando non as levo, evidentemente sigo sendo eu jaja, pero non me sinto igual, vaia, é coma se me faltase un caparazón. Así e todo, as lentillas gústanme para as noites de saída e algún que outro acontecemento, pois non todo van ser monturas, tamén hai que cambiar. De vez en cando hai que deixar ver o que hai máis alá deses centímetros de cristal, os mesmos olliños daquela nena de seis anos que parecía oriental. Dinme que a forma dos meus ollos se parece a da miña tartaravoa, así que a cousa vén de lonxe.

Despois de estar 7 anos coas mesmas lentes, a semana pasada merquei unhas novas (ano novo, lentes novas…). Aínda non mas deron, pero son o meu regalo de reis. É o momento de ver as cousas dende ángulos diferentes, con outras perspectivas.
Pensándoo ben… non me importaría ser a imaxe publicitaria dunha óptica, hahaha, igual me fan descontos nas lentes.

CREBADEIROS DE CABEZA

2007-01-04T20:00:00.000+01:00

Sinto, meus navegantes, que este é o curso do crebacabezas, o curso da típica pregunta… ¿e despois que vas facer?
Anque quixese contar ás persoas que ma fixeron, creo que non podería, foron tantas que perdín a conta. O curioso é que eu aos demais tamén lle pregunto o mesmo. Estamos na época. Último ano de carreira, cada un empeza a tirar polo seu lado…
De momento teño ata abril de prácticas na Radio Galega, en informativos. Rematei o turno de tarde coa vagancia de ter que cambiar e adaptarme a outra xente e dinámica, pero hai que pasar por todos para ver o que hai e o máis importante: aprender. Despois… ¿e despois? O que veña.
Supoño que o que máis e o que menos estamos así ou pasamos por isto, son as regras do “facerse maior” e non quero raiar máis con isto porque se empezan a alviscar síntomas do síndrome de Peter Pan.
Gozade do baño neste mar de peripecias e noutros tantos por aí dispersos.

2007-01-03T16:18:00.000+01:00

POLOS DÍAS QUE VIRÁN
Lamento non dedicar máis tempo a este recuncho, a verdade é que últimamente non me deteño a pensar para escribir con adornos. Botávao de menos, pero non sabía cando sacarlle un anaco ó tempo. Os primeiros días deste ano son boa época para exprimir un chisco o pensamento e…velaquí me tendes.
Estas palabras dedícoas á incerteza dos días que virán neste 2007. Mais non quero determe tanto no futuro, pois non é bo, del nunca se sabe.
Primeiro o presente. Está claro que hai que ser consciente del, sobre todo para sacar o máximo partido aos momentos bos. O outro deixémolo estar, xa chegará o momento de pensar nel cando veña.
Hoxe empecei novo turno de prácticas. Tócame pola mañá. Volvo estar soa es Santiago, coma en verán, a diferencia é que só son tres días. Son estes momentos solitarios os que me levan a cavilar escribindo. Mira que se lle dan voltas á cabeza cando unha está soa
Son días de facer balance na política, na economía, nos hábitos sociais e…na vida de cada un o ano anterior.
Atrás queda terceiro de xornalismo, as festas de paso de ecuador, o verán de prácticas coa calor da cidade das estrelas, o carneiro 06, os trinta e pico graos de Túnez en outubro, o cheiro a especias… Monastir, El Jem, Douz, Matmata, Chebika, etc xa son camiño andado (un anfiteatro, un lago salado, un deserto e uns dromedarios, un carro de cabalos, un todoterreo…). Saboreamos o tabaco de froitas, a cervexa tunecina (Celtia), os postres de dátil e iso que era Ramadán jaja!!

As luces de Nadal de Viena, que pronto se recollerán, estaban alí cando pasamos…O mercado do Rahaus ateigado de xente que bebía punch, chocolate ou comía da variedade de lambetadas que había. Queda atrás o ano de Mozart, pero a súa figura permanece viva terra do músico. O mesmo que o mito Sissi e os seus ampulosos pazos…por alí estivemos. Xardíns sen flores, metros, tranvías, carro de cabalos, paseos por Museum Squartier, moitas rúas que acaban en strasse, a ópera, o Parlamento…Velaí outro camiño no que nos cruzamos co bico de Gustav Klimt e cos olores a melange e pizza. Unha infinidade de cousas que tardaría en describir e que mellor é ver, ser testemuña sen resumilas, vivilas. Así, isto non é máis que unha nota breve a pé de páxina, concretamente a do meu ronsel.

2006-10-14T12:11:00.000+02:00

E... tras un mes de ausencia aquí estou outra vez, aínda cos efectos secundarios da miña estancia en Tunisia... mmmm, a vida alí pintaba diferente, pero resultou bonito coñecer algo máis dunha cultura distinta, vela dende máis cerca, ulila...
Agora volta a Compostela, último ano de carreira, polo que dende o meu punto de vista xa ten moito de especial, entre outras cousas, o remate dunha travesía marítima, por iso penso que hai que aproveitar estes meses ao máximo.

Bicos mariñeiros!!

2006-09-01T16:35:00.000+02:00

O ronsel do meu barco

Día despois de rematar as prácticas
Comeza setembro, onte rematei as prácticas en Galicia Hoxe, foi unha boa experiencia, pero agora toca abrir outras portas e cambiar de aires. Por un mes deixo Compostela, estou contenta, o balance foi bo e agora teño moitas ganas de bailar, bailar...da mesma forma que o fai Lupe Gómez, danzar nas palabras, no aire...
Setembro: relax, vacacións, desconexión...
Estou pouco inspirada e escribo a modo de telegrama, asi que deixo de teclear pq ata me pesan os dedos (poucas horas durmidas, e é que a despedida é a despedida e había que celebralo, anque..."brindemos que hoy es siempre todavía, que nunca me gustaron las despedidas"). Ás veces é mellor camuflalo todo dun ata logo! Así que.... ata logo a todos!!!

Saudos do océano!!

2006-08-31T02:53:00.000+02:00

Despois de insistirme Sara para que abrise un curruncho na rede e despois de estarlle dando voltas e voltas, ao final...animeime. En realidade non sei por canto durará isto de deixar o ronsel das miñas vivencias por estes lares, pois como a maioría dos blogers o que tentarei é que a tola da casa (a miña imaxinación) se evada por aquí compartindo con outra xente comentarios diversos. Así que se vos animades a participar na miña particular travesía, poderedes ver o meu rastro na auga, é máis, os do meu entorno seredes parte del, do ronsel das experiencias vividas e compartidas.
O certo é que escribo desconcertada, pensando en qué acabará este proxeto dalgúns dos meus pensamentos, este rastro do meu ser, pero coa ilusión de que me sirva para comunicarme, aprender doutros, das palabras que alguén se digne a escribir pero xa veremos o que da de si este barco.
Levo os dous meses de verán en Compostela e practicamente o último día decido deixar a miña pegada, quizais sexa porque teño gana de dicir moitas cousas, recoñecer o que aprendín da vida estes dous meses, que creo que non foi pouco, pois unha vaise dando conta de que está na fronteira entre unha etapa e outra e practicamente iso é a vida, emprender unha travesía, rematala e empezar outra, asi ata que o barco deixa de navegar.
Xullo e agosto para min foron unha nova experiencia, a de prácticas como redactora en Galicia Hoxe e como non moitos días de marea de dúbidas provocada polo medo de saír a flote, asumir máis responsabilidades...
Tamén aproveitei momentos para actualizar a conta do vivido, fixen balances de memoria nos que engadín máis valor a algunhas cousas, ás que antes non lle tiña tanto. Concretamente, un día camiñando por Basquiños, a rúa onde vivín o primeiro ano de carreira, unha morea de bos recordos inundaron a miña mente, feitos que nunca olvidarei e non quero esquecer. Naquel momento de camiñata parecíame que o tempo non pasara, que eu seguía en primeiro de carreira, pero as bágoas que visitaron as miñas fazulas, fixéronme lembrar que en dous anos as cousas cambiaron: unha ausencia importante (estas palabras van por ti alí onde queira que esteas), xente nova e que merece a pena, cambio de vivenda...son cousas que me custa expresar con palabras pero que en cuestión de segundos Basquiños me fixo sacar a flote.

En fin, creo que para ser un comentario de inauguración é suficiente, pero aínda dubido se abrir isto foi boa idea, verémolo co paso do tempo. Estas palabras son para os que me coñecen no día a día, os que están aí, os que estean seguros de embarcar...

Saudos!!