PARA NON RENDIRSE

Porque de cando en vez necesitamos escoitar palabras coma estas e porque non quería que Benedetti pasase desapercibido por este océano cando somos tantos os que paseamos polas súas palabras. Así que a vivir a vida e a aceptar o reto porque cada día é un comezo novo.

No te rindas, aún estás a tiempo
De alcanzar y comenzar de nuevo,
Aceptar tus sombras,
Enterrar tus miedos,
Liberar el lastre,
Retomar el vuelo.

No te rindas que la vida es eso,
Continuar el viaje,
Perseguir tus sueños,
Destrabar el tiempo,
Correr los escombros,
Y destapar el cielo.

No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se esconda,
Y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma
Aún hay vida en tus sueños.

Porque la vida es tuya y tuyo también el deseo
Porque lo has querido y porque te quiero
Porque existe el vino y el amor, es cierto.
Porque no hay heridas que no cure el tiempo.

Abrir las puertas,
Quitar los cerrojos,
Abandonar las murallas que te protegieron,
Vivir la vida y aceptar el reto,
Recuperar la risa,
Ensayar un canto,
Bajar la guardia y extender las manos
Desplegar las alas
E intentar de nuevo,
Celebrar la vida y retomar los cielos.

No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se ponga y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma,
Aún hay vida en tus sueños
Porque cada día es un comienzo nuevo,
Porque esta es la hora y el mejor momento.
Porque no estás solo, porque yo te quiero.

Mario Benedetti (No te rindas)

O AUTOR DAS FOTOS QUE BUSCAN "FERIR" AO ESPECTADOR

Gañou os premios World Press Photo e Pictures of the Year no 2007 polas imaxes que inmortalizou nos centros de saúde mental da rexión dos Grandes Lagos. Para el a fotografía é un xeito de estar alí onde é necesario que o espectador sexa consciente do que está a pasar. O seu espírito aventureiro busca a atención a moitos dos lugares e feitos olvidados, por exemplo, o conflicto armado da República do Congo.

O nome de José Cendón é un dos máis citados estes días nos medios de comunicación polo seu secuestro de 39 días en Somalia. Lástima como di el, que gañe a fama por este feito. Agora moitos de nós poñémoslle cara ao autor das fotos de rostros arrepiantes naquel psiquiátrico de Burundi. Él é un exemplo dos freelance que amosa as realidades agochadas, si, ésas que firen e que á vez nos berran para que abramos os ollos.

Hoxe vin a Cendón pola rúa e sentín a necesidade de pararme detidamente a pensar no rebumbio mediático que o envolveu estes días. Supoño que será moi estrano que "de repente" os ollos dos viandantes que se cruzan con el se deteñan no seu rostro porque o recoñecen (eu fun unha deles). Espero que a partir de agora sexan tamén eses ollos os que vexan máis alá das imaxes deste fotógrafo e xornalista galego.

P.D. A foto desta entrada pertence a serie de José Cendón gañadora do World Press Photo.

HAI SOÑOS...QUE NON TEÑEN PREZO

Soñar é libre e ás veces axúdanos a escapar. Hai soños infinitos e tamén peculiares, soños que se cumpren e outros que son unha ilusión contínua. Recordo aquela frase que Anxos Sumai recolleu nun dos relatos do seu libro Melodía de días usados: A vida é unha loita contínua por soñar. Anque, tamén hai soños polos que hai que esperar e que se cumpren unha vez que un xa non está.

É o caso do pianista polaco, André Tchaikowsky, que en 1982, no seu leito de morte, pediu que o seu cráneo fose utilizado para interpretar Hamlet, de Shakespeare. Para facer realidade o seu desexo, Tchaikowsky doou o seu cráneo á Royal Shakespeare Company, que o conservou entre outros atrezos.

Vinteséis anos despois da súa morte, o seu soño cúmprese, pois por primeira vez, o seu cráneo foi utilizado polo actor británico David Tennant nunha produción en Stratford-upon-Avon, a cidade natal de Shakespeare.

Hai soños inimaxinables para todos agás para aquel que o desexa.

DE REGRESO AO OCÉANO VIRTUAL

É certo que tiña isto abandonado, pero hoxe é ese día no que decidín retomalo e non sei por canto tempo. O certo é que botaba un pouco de menos flotar nestas ondas e tras dous meses de total ausencia aquí estou no meu segundo día de vacacións indefinidas en Santiago de Compostela, querendo recuperar as travesías perdidas.

Pasaron moitas cousas dende setembro, entre elas que EEUU ten a Barack Obama de novo presidente, polo que tentarei deixar algunha liña opor aquí máis frecuentemente para que non pase o mundo por diante dos meus ollos sen ser comentado.

MY PLACE IN LONDON

Quen me ía dicir a min, que mentres andabamos un chisco perdidos polo barrio de Nothin Hill ademais de atopar a famosa porta azul, que xa non é azul, ía atopar un recunchiño co meu nome.

Curious, but I was there , lost "in my place". Porque... hai moitas formas de sentirse perdida/o. Ese día era unha forma, estes días a sensación de desorientación é distinta. Aí vai iso.


In my place, in my place
Were lines that I couldn't change
I was lost, oh yeah

(COLDPLAY)

AO REGRESO DE OXFORD... A FOTO PROMETIDA

Despois de desfacer e facer maletas, de descargalas fotos e de... máis ou menos instalarme. Aquí deixo unha imaxe para o legado de Seixebra hahaha. Foi o venres 8 de agosto. A miña primeira semana en Oxford e xa dando unha clase en inglés sobre baile galego. O día antes paseimo descargando as cancións que Angel e Rosi me enviaran ao mail e preparando as instruccións en inglés (forwards-backwards ou o que é o mesmo adiante-atrás). Grazas á súa axuda, xente de Omán, Palestina, Turquía, Nova Zelanda e Reino Unido puido escoitar música galega e máis concretamente...algunhas das voces de Seixebra.

Grazas Rosi, grazas Ángel porque de non ser polos envíos da música... a ver como bailabamos a muiñeira de Laracha.

P.D. Na imaxe só se ve a metade da xente que estaba intentando collelos pasos.

Un saúdo

GALICIAN DANCING LESSONS IN OXFORD

Si, asi como sona: clases de baile galego en Oxford. Ese foi o meu reto de hoxe, ensinar en ingles baile galego. A verdade e que foi toda unha experiencia, na que sudei mais falando ingles que bailando, pero foi moi gracioso ensinar pezas tradicionais a xente de Oman, Turquia, Palestina e de UK. Confeso que anque tinha vergonha a expresarme en ingles, sentin satisfaccion de poder mostrar algo da nosa cultura por estas terras. Intercambiar conhecementos doutras culturas e paises e o que de momento esta a marcar a minha estancia aqui.



Este e o meu quinto dia en Oxford. Foi unha manha bonita e peculiar.

DÍA DE CHAMADAS E SMS

Hoxe foi un día deses nos que o móbil non deixou de soar entre chamadas e mensaxes. O día dos 23. Grazas a tod@s @s que me felicitastes, porque xente coma vós forma boa parte deste ronsel.

ANXOS SUMAI E O BLANCO TORRES

O sábado 28 ás 21 horas Anxos Sumai recollerá en Cuntis o premio Blanco Torres de xornalismo. Será no cento cultural José Radío.

A escritora de Catoira obtivo este premio de xornalismo pola serie de artículos coñecidos co título Somos perigosamente normais, que foron emitidos na sección semanal que a autora tiña no Diario Cultural da Radio Galega durante o ano 2006.

E...despois dun ano volvo darche a noraboa Anxos!! Primeiro cando se fallou o premio e agora porque vas a recollelo.

EN BRANCO

Dende que cheguei a Compostela apenas escribín. Levo aquí un mes e a verdade é que nin me sentei ante a pantalla en branco para teclear. É coma se estivese desganada e sen saber que dicir, pero...sinceiramente, non quero que iso me pase. Estou coma en branco, coma se a miña paleta se quedase sen cores coas que seguir pintando. Non quero atraparme, quero seguir escribindo, anque...hai días nos que a cor branca do cansazo e a desgana enchería algunhas páxinas. Non quero encerrarme nun único entorno porque sei que hai máis.

Desculpade esta reflexión que creo que só eu podo entender. É coma unha advertencia a min mesma.

Para vós... unha frase coa que me quedei o sábado durante o concerto do día da música no Multiusos do Sar.

Vivir es aprender a ver en la oscuridad. Ver en la oscuridad. Deluxe

Luns...camiño de regreso a Compostela. Nova etapa e máis ronsel na cidade das estrelas e da pedra.

UN PENSAMENTO PARA MAIO DO 68

Prohibido prohibir

Sexamos realistas, exixamos (Fagamos) o imposible

Baixo os adoquíns, a praia

Son tan só algunhas das expresións que daquela se escoitaban e que corenta anos despois volven pronunciarse para recordar o que foi aquel maio do 68. Moitos non estabamos para velo, pero hai moitas testemuñas para contalo.

Aquela gran protesta que non chegou a revolución deixou unha gran pegada e como se adoita dicir...marcou un antes e dun despois.

CONTA ATRÁS PARA BOB DYLAN

Sería agora un momento axeitado para subir o Blowin´in the wind, pero xa o fixen e basta con recordar... the answer my friend/is blowin' in the wind. Bonita frase para buscar respostas e atopalas.
Bob Dylan estará no IFEVI de Vigo o 27 de xuño. O concerto está previsto para as 21:30 e dende o venres 25, as entradas xa están á venda. O primeiro día vendéronse máis de mil.

Agora é o momento de empezar a conta atrás para que Vigo sinta as pegadas desta lenda da música, máis que nada porque sempre hai un momento no que todos queremos ser Forever young. Ese día seguro que o cantaremos en alto para que se nos escoite.

May your heart always be joyful
May your song always be sung,
May you stay forever young

TONGUE TWISTERS

Para que enrededes coa língua a riades moito, decidín deixar por aquí algún trabalinguas en inglés.



She sells sea shells in the seashore (repetide polo menos tres veces jaja)



Red lorry, Yellow lorry (8 veces)



A noise annoys an oyster but a noisy noise annoys an oyster more (4 veces)



O mellor é escoitalos en boca dos demais e chegan a ser pegadizos ou iso me sucedeu a min e ao resto dos que fixemos o curso de inglés. Non parabamos de repetilos.

UNHA SEMANA INTENSA

Así foron estos días de curso de inglés da UIMP eo MEC. Mereceron a pena, sempre está ben aproveitar as becas do Estado. En so 5 días sentinme nun lugar diferente e iso que nin tan sequera atravesei a fronteira galega. Era coma estar nun reality de inglés. Clases de 9 da mañán as 6 da tarde nas que había que comunicar en inglés, un xeito ameno e diferente de aprender, anque ás veces... algo repetitivo, pero aí estaba a clave para conseguir a fluidez na fala. Estiven a piques de soñar con preguntas do tipo... How long does it take you to clean your glasses? Ás veces resoaban na miña cabeza por repetilas tanto na clase.

O mellor foi coñecer xente nova e desconectar do que se fai normalmente. Durante 6 días cambiei Vigo por Coruña e anque...foi unha semana chea de chuvia, a experiencia é recomendable.

Mañá volta ás prácticas na consultora de comunicación e... a seguir co método Vaugham, que falta me fai.

Bicos a tod@sss.

DOR DE MOA

Esta semana incorporeime ás prácticas tamén de tarde, de aí que dedique menos tempo a escribir aquí. Iso entre outras cousas, porque ata onte non dispoñía de conexión a internet.

Estes días o que me marca é a dor de moa do xuízo, a verdade é que me doe toda a boquiñaaa e xuntóuseme cunha xenxivite, as miñas enxivas están moi sensibles.

Eu sempre tratei de coidar a miña dentadura o mellor posible, pero vexo que non é suficiente con lavar os dentes 3 ou 4 veces ao día e vixiar a carie. Recoméndovos tamén usar un colutorio.

Isto non é máis que un conselliño, unha excusa para volver teclear un pouco e facer algo máis longo este ronsel. Espero que haxa excusas mellores.

FRASE DO DÍA

In order to be able to find her, I first had to find myself

Esta é unha das frases que lin hoxe e que me apeteceu recoller. Pertence a The Zahir, de Paulo Coelho. É o libro que estou lendo para as miñas reading lessons. A verdade é que me está gustando, entre outras cousas porque unha das personaxes protagonistas é xornalista e porque de repente desaparece. A raíz da súa ausencia o seu home empeza a repasar a súa vida en parella, cómo vivían, cómo se coñeceron...

UNHA FIN DE SEMANA COMPLETIÑA

Eleccións seguro que é a palabra máis repetida desta fin de semana e se non o verbo elexir. Non só polas votacións para escoller presidente do goberno, senon tamén polas de candidato a Eurovisión. Menuda mestura!

Despois de tantos días de precampaña e campaña de Rajoy e Zapatero para chegar ao poder e de escoitar o Chiqui Chiqui do Chikilicuatre en cada sitio canto hai, as decisións están tomadas. Zapatero e Chikilicuatre.
Falo disto porque me fixo gracia algo que escribiu Gonzo o de CQC. Dicía algo asi como "La España del chiqui chiqui vota a Zapatero", non me lembro das palabras exactas e agora non as atopo.

A fin de semana tampouco se librou do terrorismo e o sangue dun ex concelleiro socialista tinxiu estes comicios. En pouco tempo moitas cousas.

Hoxe para min día de asimilar, de resaca electoral e de cansazo. Día de poucas palabras.

Bicoss

DÍAS DE ADAPTACIÓN E POUCAS PALABRAS

Esta semana teño isto un pouco abandonado, pero é que aínda estou coa cabeza entre Salamanca e Vigo. De aí que non teña tempo para escribir, entre que me estou afacendo a estar aquí e unha cousa e outra...pouco ronsel. Estou dando os primeiros pasos por aquí.

Conto con que en breve as conversas escritas volvan.

NEXT STOP: VIGO

Velaquí o meu novo destino, a nova travesía deste ronsel. Pensei volver a Compostela, pero ao final as circunstancias fixeron que tivese que ser Vigo. Luns empeza unha nova etapa de prácticas, distintas ás que levo feito.